Promo Filmpje Normandie

Colleville-sur-Mer: indrukwekkend Amerikaans kerkhof
Hier past alleen maar stilte en eerbied

Colleville-sur-Mer is een groot en indrukwekkend Amerikaanse kerkhof dat je echt moet vereren met een bezoek. Enkele gegevens: de totale oppervlakte bedraagt 70 hectaren. Alles is in Carrara marmer afgewerkt. In totaal zijn er 9.387 graven, waaronder 307 onbekende. Er is één graf waarin zowel vader als zoon rusten en er zijn 33 grafzerken waar twee broers naast elkaar zijn begraven. De 14.000 anderen die oorspronkelijk in de streek begraven werden zijn op vraag van de familie gerepatrieerd.

De Luchtlandingen in Normandië :

Controverse over Troop Carrier Command : Op 6 juli 1944

Op 2 februari tijdens de inhuldiging te Bra in de Ardennen spraken mensen met oorlogsveteraan Bob Murphy , die op 6 juni 1944 deel uitmaakte van het 505e Parachute Infantry Regiment . Murphy is het zeker niet eens met de uitlatingen van Dr. Ambrose . “Dr.ambrose heeft nooit aan een gevechtsmissie deelgenomen . hij heeft de goede en eervolle reputatie van WO2 C-47 bemanningen door het slijk gehaald , want 95% van het 505e landde correct op de DZ (drop zone) “ , aldus Bob Murphy .Ambrose beweert in zijn boeken , dat de piloten niet goed getraind waren , dat alle piloten via uitwijkmanoeuvres probeerden hun hachje te redden , dat alle parachutisten verkeerd waren terechtgekomen door het verkeerde gedrag van de piloten en dat piloten zich min of meer lafhartig gedroegen tijdens het afwerpen van de parachutisten . Hoewel Ambrose zich later tegenover een historicus verontschuldigde voor zijn uitlatingen , schijnt hij niet bereid te zijn een correctie aan te brengen in zijn boeken en ook wenst hij geen dialoog met de veteranen aan te gaan . laatstgenoemde groep neemt het hem ook kwalijk , dat hij tijdens de research voor zijn boek met geen enkele Troop Carrier – veteraan heeft gesproken . Ook zit het hen dwars , dat –aangezien Dr Ambriose een enorme reputatie heeft en geldt als een autoriteit op het gebied van de tweede wereld oorlog- men alles wat hij in zijn eentje schrijft , voor waar aanneemt . Hier staat tegenover , dat Ambrose beschouwd kan worden als een ‘Pop-Historicus’ , een populaire geschiedenisschrijver , wat de stijl waarin hij de gebeurtenissen beschrijft , gaat er bij de meeste lezers in  als een koek en dat wil men in het algemeen ook om er daarna makkelijk over te kunnen discussiëren .  

De luchtlandingen in Normandië kunnen onderverdeeld worden in drie Categorieën

1) Bijna perfect uitgevoerde droppings   

2) Gedeeltelijk Mislukte droppings

3 ) Totaal mislukte droppings . 

De gerenommeerde historicus Mark Bando heeft een gedegen onderzoek ingesteld naar de gebeurtenissen rond Troop Carrier Command , op 6 juni 1944 . Hij heeft gesproken met voormalige piloten van genoemd onderdeel . Hoewel de piloten zich kleine bijzonderheden niet meer wisten te herinneren , gaven ze toch een duidelijk beeld van het grote geheel . De meeste ex piloten verklaarden , dat ze niet precies wisten waar ze waren , toen ze het groene licht gaven om met de droppings te beginnen . Terug in Engeland moesten ze vaak gokken bij het bepalen van de plaats , waar de dropping had plaatsgevonden  .De meeste piloten probeerden hun positie te bepalen aan de hand van wegen , spoorlijnen , meren , en andere kenmerkende punten . Vaak gaven ze groen licht , als ze zagen dat een voor hen vliegend toestel dat ook deed .

 Foto : zes Officieren  van Compagnie B 505e PIR

 

Toen dichte wolken zich samenpakten boven de westkust van Normandië , mochten de Pathvinders ( vooruitgeschoven afdelingen , die onder andere de landingszones moesten markeren ) dit gegeven niet doorseinen aan de nakende vliegtuigen . Als gevolg hiervan mochten de bemanningen van de hoofdmacht , die de wolken al binnenvlogen , geen overleg plegen met de rest van de toestellen over alternatieven , wat betreft koers en hoogte . Later kwam naar voren , dat men beter een verkenningsvliegtuig vooruit had kunnen laten vliegen om dergelijke problemen te lijf te gaan . Via een codebericht had men naderende vliegtuigen kunnen informeren , wat hen te wachten stond . Een en ander komt voor rekening van slechte plannenmakers ! . De derde moeilijk was een oncontroleerbare externe conditie , namelijk het weer . Er stond een sterke wind van 20-30 knopen . Onverwachts doemden gebieden op met sterke turbulentie en Duitse luchtafweer zorgden in sommige sectoren voor dramatische taferelen . In de televisieserie ‘Band of Brothers’ is dit goed in beeld gebracht . Toch werd het meeste afweervuur afgegeven door machinegeweren en geweren . Tot slot was er het probleem van de zware lading . Het aanbevelen veilig gewicht voor ‘nC-47 met lading bedroeg 27.900 pond . Tijdens D-Day vervoerenden C-47’s uitrusting en te zwaar beladen para’s tot een gewicht van 34.000 pond . Dit beïnvloedde de vliegeigenschappen van deze toestellen . In normale gevallen minderden de de piloten vaart tot ca . 150km/uur om de para’s af te zetten . Indien ze dit tijdens D-Day hadden gedaan , gelet op het overgewicht , zou dit tot gevolg hebben , dat het vliegtuig neerstortte . Daarom was de aanbevolen snelheid 30 km hoger , d.w.z. 180km per uur ! . Talrijke parachutisten hebben later geklaagd , dat de piloten veel te snel vlogen op het moment , dat ze moesten springen . Deze para’s beschouwden dit als een uitwijkpoging van de piloten . Hoewel het moeilijk is om de bedoelde snelheid , die werd aangehouden bij ‘normale’ sprongen . Ook de schok , die deze manen kregen toen ze het vliegtuig verlieten , is een aanwijzing . Verder ging door deze hoge snelheid veel uitrusting verloren . Hoe hoog de snelheid van de vliegtuigen precies is geweest , zullen we nooit weten . Niemand heeft tijdens die hectische nacht op een snelheidsmeter gekeken . De zware bepakking van de para’s heeft overigens enorm bijgedragen aan het overgewicht , want volgens ooggetuigen bewoog het toestel iedere keer als een parachutist het vliegtuig verliet . De vliegtuigen naderden op 450 meter hoogte , later daalden ze naar 180m . De formatiesnelheid was ongeveer 240 km/uur . De totale vliegtijd van west naar oost was circa tien minuten  . lees verder ..


 

Toen de piloten uit de wolken kwamen , hadden ze minder dan vier minuten om hun positie te bepalen en om eventueel correcties aan te brengen . Talloze bemanningsleden zijn gedood tijdens die dramatische momenten . Veel piloten vlogen enkele keren heen en weer over de dropzones om aan de bevelen te voldoen , dat er geen para’s mee terug naar England mochten vliegen . ongelooflijk , dat er geen botsingen tussen heen en weer vliegende toestellen ontstonden en de vliegtuigen , die al naderden . Er waren immers 821 toestellen C-47’s bij deze actie betrokken ! . Mark Bando heeft niet alleen C-47 piloten geïnterviewd , maar ook bemanningsleden en verschillende piloten van zweefvliegtuigen .Zo kwam hij aan de weet , dat een bepaald onderdeel , het 438e TCG , een gedegen pre-invasie training kreeg , wat betreft het vliegen op de instrumenten onder slecht zicht omstandigheden . Helaas schijnt deze groep de enige geweest te zijn , die vele uren op dit onderdeel getraind werd . Vandaar , dat zij werden ingezet om de eerste vlucht te leiden . Vanaf de basis Greeham Common op D-Day met aan boord 2/502 en 3/503 (secties 2en 3 van 502 en 503

Foto : 502nd Parachute Infantry Pathfinder Team

 

 

 

 

Parachute Infantry Regiment ) . Deze toestellen wisten drie tot vier minuten de formatie vast te houden , toen ze de onverwachte wolkenbanken binnenvlogen aan de westzijde van het Obtentin-schiereiland . De meeste para’s werden afgeworpen in dropzone A , maar toch zaten C-47’s van dit onderdeel (438e TUG ) er naast en in plaats van St.Martin de Varreville kwamen de parachutisten terecht  bij Hiesville-St.Marie du mont . Gelukkig zonder ernsige gevolgen , omdat deze groep binnen het al geconsolideerde bruggenhoofd landde en hun doel , de batterij bij St.Martin , al uitgeschakeld was tijdens een eerder bombardement .

 De Overige landingen

 Het gehele 505 PIR kwam op de juiste plaats terecht rond hun doelen bij St.Mere-Eglise . Zelfs een van de laatste droppings , die van 2/501 , kwam midden in het doelgebied terecht , toen het Duitse afweer vuur op z’n hevigst was . Bovendien waren in dit gebied gaan ‘Pathfinder ‘ – lichten of radar aanwezig (voordat de hoofdlandingen van de para’s zouden plaatsvinden , moesten vooruit geschoven speciale ‘padfinders’ de landingsgebieden markeren , maar hierbij is een en ander misgegaan ) . Nu denkt men , dat genoemde pathfindertroepen eerder gedropt hadden moeten worden , waardoor er meer tijd was geweest om de lichtbakens en de radar op te stellen .

 

 

 

 

Op drop zone C bijvoorbeeld warn radar en licht niet op tijd gereed , toen de hoofdmacht eraan kwam . Snelle Duitse reactie had verhinderd , dat de mannen van de Pathfindertroepen hier hun voorbereidend werk deden . Bij dropzone A echter zorgde de groep van Kapitein Lillyman , dat de opdracht accuraat werd uitgevoerd , ruim op tijd voor het binnenvliegen van de tweede groep vliegtuigen . Hoewel de Parachutisten onder het commando van Luitenant Delmar Idol van het 502e Pir op slechts enkele meters van het door Cpt.Lillyman uitgezette gebied terechtkwamen in een boomgaard bij St.Germain de Vaneville , zetten twee piloten uit die vlucht het groene licht te laat aan , waardoor tien para’s van 1/502 in het kanaal terecht kwamen en verdronken . Hierbij was ook kapitein Richard Davidson , commandandt van een sectie . Met de vliegtuigen ging bovendien artillery mee . aan boord van de C-47’s van het 81e 82e Troop Carrier onderdeel waren de artillery bemaningen van het 377e van het 377e PFA Bn . (Parachute Field Artillery Batallion ) . Helaasnaderden deze troepen , hoewel Captain Lillyman’s mannen reeds lang gereed waren met hun werk , zestien kilometer te ver noordelijk van de dropzone , een punt van waaruit het onmogelijk was om lichtbakens te zien . De vraag aan parachutisten over de plek , waar ze waren geland , werd achteraf meest al beantwoordt met het opgeven van de naam van het eerste dorp , waar ze die nacht of de volgende morgen aankwamen .  Vanwege te kort aan navigators en het feit , dat alleen het eerste vliegtuig van elke groep Geen radar aan boord had , volgeden de meeste piloten hun leider om vervolgens ‘groen licht’ te geven , zodra ze zagen , dat het voorop vliegende toestel dit ook deed . Verwarring heerste alom . Veteraanpiloot James Shive deed verslag van zijn vlucht over het  Obtenin –Schiereiland .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op het moment , dat hij met zijn C47 de wolkenbank invloog , kon hij de blauwe formatielichten van het leidend vliegtuig niet meer waarnemen . Vier minuten later , toen het wolkendek opentrok , zag hij echter nog steeds een vliegtuig rechts voor zich . Verder waren er geen toestellen meer in de buurt . Shive wist niet beter dan het vliegtuig rechts voor hem te blijven volgen en hij gaf groen licht , toen hij de parachutisten genoemd toestel zag verlaten. Hij volgde de voor hem vliegende C-47 over het kanaal en terug naar de basis in Engeland . Aangekomen boven het vliegveld , realiseerde Schive zich , dat dit niet hetzefde vliegveld was , van waaraf hij was vertrokken . Vanaf het moment , dat hij de wolkenbank had verlaten , had hij een toestel gevolgd , dat niet tot zijn squadron behoorde en zelfs niet tot zijn groep ! .

Een drama speelde zich af rond het 377e PFA bataljon van commandant Luitenant-kolonel Benjamin Weisberg . Laatstgenoemde had van het 101st airborne Hoofdkwartier kaarten (schaal 1:50.000) ontvangen van alle landingsterreinen . Het betrof de regio van Valognes en van La Hay du Puits alle afdelingen hadden moeten landen in het gebied , aangegeven op de kaart van

 

La Haye du Puits .Helaas landde het merendeel op plaatsen van de andere kaart . Slechts een van de twaalf 75mm houwitsers kwam goed terecht en werd ook gebruikt .Bovendien vielen er ook veel doden en gewonden .Lt .Col Weisberg werd van zijn commando ontheven . Helaas is Lt.Col. Weisberg overleden , maar gelukkig zijn de documenten , betrekking hebbend op een van de meest dramatische mislukkingen van D-DAY , bewaard gebleven . In het kort komt het erop neer , dat het 85e TSC verantwoordelijk was voor het op de foutieve plek afwerpen van het bataljon van LT. Col . Weisberg . Achttien vliegtuigen met 180 man aan boord kwamen niet boven de juiste landingsterreinen terecht en de volgende 36 vliegtuigen met het 377 PFA leden zware verliezen aan officieren en manschappen . Van dit gedeelte landden slechts twee secties op de juiste plek in de sector La Haye du Puits . Mij is dus niet duidelijk , waarom Lt.Col Weisberg van zijn commando werd ontheven , maar het volledige verhaal komt in het nieuwe boek van Mark Bando . Nadat de C-47 formaties de beruchte wolkenbank waren binnen gevlogen , weken de op kop vliegende toestellen naar links uit om niet in botsing te komen met de rechts van hen vliegende C-47’s . Een van de toestellen , de C-47 van Lt . Thompson , kwam op 150 m hoogte vliegend over een Frans stadje waarvan ze dachten , dat dit St-Mere-Eglise was . De piloot besloot overleg te plegen met de commandant van de para’s . Nadat Lt. Tompson hem had uitgelegd , dat hij uit koers was , maar bereid was om te keren en de parachutisten af te werpen bij St. Mere-Eglise , vroeg de commandant hem , hoeveel toestellen in de buurt waren . 

lees verder ..

Dit waren er twee . Daarop ging de commandant akkoord met opnieuw aanvliegen van het Franse dorpje , omdat hij dacht dat hij met zijn actie en die uit de andere twee toestellen , de gok kon wagen . De piloot dacht , dat ze boven de N13 vlogen en hij wilde de para’s langs deze weg dropen . Helaas is gebleken, dat hij niet boven de N13 vloog , maar boven de weg Valognes Quetteville , waardoor twee secties terecht kwamen op tien km ten noordoosten van Valognes . De derde afdeling landde dan weer op zeven km van de eerste twee . Ze zaten twaalf kilometer verwijderd van de geplande landingsterreinen . In dit verband moeten wij ook een moment stilstaan bij het grote aantal verdronken para’s , die vaak alleen in de gepunteerde velden terechtkwamen en mede door hun te zware uitrusting een jammerlijke dood stierven . Velen zijn nooit teruggevonden . In 1989 Bezochten wij samen met een inwoner van Picauville deze terreinen . Hij bracht ons naar een duiker in de weg Picauville-St.Marie du Mont . Een zwaargewonde Amerikaan had daar dagen lang in genoemde duiker gelegen , terwijl regelmatig Duitse patrouilles passeerden . Hij heeft heeft zich uiteindelijk moeten overgeven aan de Duitsers , maar is zeer goed behandeld . Enkele dagen later werd hij bevrijd door de oprukkende Amerikaanse troepen .

 Veteraan zocht landingsplaats

In 1984 keerde deze ex-parachutist terug naar deze streek , omdat hetgeen hij meegemaakt had hem bleef achtervolgen . In St.Marie du Mont aangekomen leende hij een fiets en met hulp van enkele dorpsbewoners vond hij de plek terug , waar hij in 1944 was geland en zulke vreselijke momenten had doorstaan (de Fransman , die ons begeleide , is de bouwer van een prachtige gedenkmuur aan zijn huis in Picauville ; indien u per gelegenheid in de buurt bent , moet u daar eens langs rijden , in die buurt en omgeving is trouwens veel meer te zien . In dit verband past ook het verhaal van de parachutist John Pinkosky . Hij werd al snel gevangen genomen en in een lange colonne afgemarcheerd door Duitse soldaten . Voorop reed een Duitse officier te paard . Twee Amerikaanse P-51 ‘Mustang’s jachtbommenwerpers ontdekten de colonne en vielen aan . De krijgsgevangenen zochten dekking in de sloten , maar een 5.50 kogel uit een van de boordmitrailleurs van de Mustangs raakte Pinkosky . De verwonding was zo erg , dat de pechvogel binnen enkele minuten doodbloedde . Na de aanval moesten de vrienden van Pinkosky hem begraven bij een heuvel vlakbij de weg . zijn lichaam is nooit teruggevonden . Dit gebeurde midden juni ’44 bij Barneville , Normandië . John Pinkosky is vermeld op ‘Wall of the Missing ‘ in Normandië 

 

 

In de buurt van Chef du Pont richtte een Franse boer op eigen kosten een monument op voor Sergeant Schlemmer van het 508e PIR . Laatstgenoemde kwam in de vroege uren van de 6e juni aan zijn parachute aan de grond in de weide tegenover de boerderij van de boer . In dat weiland heeft hij zijn strijd gestreden u kunt het zelf allemaal ontdekken en lezen op het monument .

bezoek Erwin en Stijn in Normandië foto’sJuni 2006  ;

De muur met aantekeningen  van parachutisten uit verschillende eenheden

 

Chronologische volgorde van de gebeurtenissen op 6 juni 1944

00.00: De eerste parachutisten beginnen te landen, zij zullen de eerste geallieerden op Franse bodem. Dit zijn de pathfinders die de landingszones voor de andere para's moeten aanduiden, wegens de sterke wind en gedeeltelijk onervaren vliegers komen deze wijd verspreid neer.

01.00: Op de schepen geeft men het het bevel op gevechtsposities te bemannen. De landingsvaartuigen worden te water gelaten; de parachutisten knippen telefoonlijnen door en trekken telefoonpalen omver.

02.00: De eerste bommenwerpers vertrekken van hun vliegvelden in Groot-Brittannië om doelwitten rond het bruggehoofd aan te vallen.

03.00: De infanterietroepen uit de gliders beginnen de paratroopers te versterken

03.09: Een Duitse radarpost ontdekt de Geallieerde invasievloot. Admiraal Krancke beveelt de kustbatterijen om zich klaar te maken voor een invasie.

03.48: Duitse E-boot flottieljes en twee gewapende trawlers gaan op weg om de invasie te onderscheppen; nog geen dozijn schepen tegen iets minder dan 5000 schepen van allerlei soort: kruisers, slagschepen, torpedojagers, MTB's, MGB's, mijnenvegers, raketschepen ... . Deze 5000 schepen hebben niet allemaal de Amerikaanse en Engelse nationaliteit maar er zijn ook Canadese, Noorse, Poolse, Franse en zelfs Nederlandse schepen bij.

04.30: De eerste P-47's vertrekken van hun vliegvelden.

05.20: Zonsopgang. De bommenwerpers laten hun bommen vallen op (Duitse) doelwitten.

05.35: Duitse kustbatterijen openen het vuur; de geallieerde zeemacht beantwoordt dit vuur, na enkele minuten is het grootste gedeelte van de  Duitse batterijen tot zwijgen gebracht.

05.37: De E-boten gecommandeerd door Admiraal Krancke vuren hun topedo's af op geallieerde destroyers.

06.00: De LCT's (= Landing Craft Tanks) laten hun DD tanks (tanks met canvas schermen die kunnen worden opgeblazen als ze het water raken) te water.

06.20: Geallieerde landingsvaartuigen naderen de stranden.

06.30: H-Hour op Utah en Omaha Beach; LCT 535 zet de eerste tanks op Omaha ; het 116de en het 16de Infanterie landen op Omaha Beach ; Higgins boten bij het strand; het 8ste Infanterie land op Utah Beach

06.41: Op de USS Corry is men gedwongen om het schip te verlaten door hevig geweervuur en mijnschade.

06.45: De Rangers vallen Point-du-hoc aan; het 70ste Tank Battaljon begint te landen op Utah.

07.25: H-Hour voor Sword Beach; de Britse 3de Divisie begint te landen.

07.35: Het Britse UDT (= Unmining and Demolition Team) en de Royal Engineers landen op Gold Beach, gevolgd door de infanterie van de 50ste Divisie.

08.00: De 3de Canadese Divisie landt op Juno Beach.

08.30: LCM's(=Landing Craft Marine), LCT's(=Landing Craft Tanks) en LST's(= Landing Ship